1. Nim zamknie drzwi nim zamknie drzwi
weź ją w ramiona
może jest zmęczona
gdy noce ma skleić
z niewielkich okruchów nadziei

nim odda klucz
zapytaj co boli
może jest zmęczony
nieprawda że masz zastąpić mu cały świat

i nie myśl że nigdy nie boi się
powiedzieć tych kilku słów co ranią
nim minie dzień zapomnisz że bolało cię
a już się stało

nim wyjdzie stąd
zapytaj co czuje
czasem sam żałujesz
gdy noce masz skleić
z niewielkich okruchów nadziei

nim zbudzisz się
samotny o świcie
pomyśl czy kochałeś
nad życie...

2. Latarnik Jan W latarni mieszka Jan
ma siwą brodę
i ptaki w niej i sny
a w sercu ciszę jak nikt
Wieczorem krzyża znak
na niebie kreśli
zna po imieniu krzyk
białej mewy jak nikt

Zapala światło gdy
do brzegu ktoś dobija
kamienny niosąc lęk
w drzwiach czeka-milczy

gdy ja
płynę - łódź kołysze mnie
i płyną lata
czas wiklinę życia
w pełne kosza splata

pływają gwiazdy dwie
w mętnej wodzie
biegną myśli pod prąd
zawracając na lad
w latarni mieszka Jan
gołębie serce
ma ptaki w nim i sny
a nocą czeka jak nikt....

3. Nie budź mnie nie budź mnie kiedy śpię
w lekkim tańcu wtulona – niedoszła królowa
nie budź mnie
taki sen taki dzień dobrze wiem – jutro będzie też

i na zimę znajdę radę
bo na zimę zrobię szal
na tę zimę druga zima
klin klinem
skąd to znam

nie budź mnie pada śnieg
roztańczony wiosennie przepływa przeze mnie
nie budź mnie
może ktoś – wielki Mag przyśni się
dobrą radę da

i na zimę...

4. W dzień odejścia w dzień odejścia dałeś mi
haftowane drogą sny
chciałam konie z tobą kraść
ale mnie ogarnął strach

konie w miejscu nie chcą stać
dzikim koniom niebo w smak
kiedy wskoczę im na grzbiet
za wysoko porwą mnie

w dzień odejścia dałeś mi
niedomknięte wiecznie drzwi
nie pomacham ci przez próg -
tyś mój wróg
nie pożegnam cię przez sień -
miałam przecież kochać cię

6. Brodskiemu Odwiedziłem tysiąc krajów
i sto lat włóczyłem się
za ideałem
zgrałem się do dna jak łach
żeby się odbić do światła

hymn powrotów
i znów w głąb jak w cień
w myśl pieską
że się jeszcze jest
buczącym na alarm nerwom
robiąc więcej miejsca w próżni

nie mogłem słów tanich
odsprzedać
choć tyle kosztowały
natrętnie udające zgodę
jestem teraz sobą -
skaza na oku
z nadmiaru wrażeń

to dobrze że życie
to dobrze że nie
tak czasem mi dobrze aż strach
że jest

to dobrze że życie
to dobrze że picie
że można to życie utopić
na śmierć

7. Kolęda jasna pospieszyli aniołowie obwieszczając cuda
do stajenki do Jezuska kędy gwiazda mruga
pochylali nad nim głowy jasne niczym zboże
król i pasterz jedną drogą idą dary złożyć

dzieciąteczko jak marzenie
do nich się uśmiecha
chociaż noc cichutko płacze
i mizerna strzecha

noc to dziwo nie podobna o głodzie i chłodzie
nie ma miejsca na tę miłość w sercu ni w gospodzie
złoto blask straciło wszystek i brzęknęło głucho
wonna mirra zaśpiewała ale nikt nie słuchał

dzieciąteczku błyszczą oczy
gdy ujrzy człowieka
choć już dawno przeznaczone
chociaż świat go czeka

8. Nie pukaj mają obojętni bramy do ogrodów
w których kwiaty kamienne ronią srebrne łzy
szukają miejsca w przestrzeni
znajomego progu
w którym serce zapuka zupełnie inaczej
a ty do rymu...

nie pukaj - powiedział mi anioł
że serce mam otwarte – wejdź bez pukania
nie pukaj – serce mam otwarte
możesz wejść bez słowa – na palcach

nasłuchuję kroków
w niebie ptak się błąka
wiatr nim zakołysał biegnąc do mych drzwi
i dał mi nadzieję stukając w puste okna
że ciebie zobaczę – lecz to nie ty
a jeśli przyjdziesz...

nie pukaj...

kreślę godziny i dni
liczę czas pamiętania
skrzydło tęsknoty w półmroku gwiazdą płonie
aż staniesz blisko mojego czekania
i nakarmię obecnością
spragnione ciebie dłonie

9. List piszę list

mieszkamy przecież drzwi w drzwi
przypłacę to
upadłych ust bólem

na skrawku snu
zdania pół

to tyle

piszę list

całuję kartki do krwi
już puka ktoś
udaję że mam siłę

idę na bal
czerwony szal

to tyle

piszę list

wiem...może głupio to brzmi
nie znamy się
ja mieszkam naprzeciwko

może to wstyd
pisać list

do dziwki

piszę list

ten wczoraj wrzeszczał i pił
lecz wierzę że odpisze pan
więc czekam

adres pan zna
piszę z dna

człowieka

10. Daj Panie tylko kto nas wysłucha
kiedy wokół codzienność szara
a zza ściany dochodzi tylko
coraz szybsze tykanie zegara

tylko komu jeszcze zależy
na szukaniu drogi do celu
gdy dochodzą tylko nieliczni
a umiera po drodze tak wielu

i daj Panie
radości trochę więcej
bo te porcje takie małe
a tak duże mamy ręce

tylko z kim powędrować pod rękę
przez korytarz życia przyciasny
jeśli nikt nie nocuje pod niebem
jeśli gwiazdy na nim pogasły

tylko kogo poprosić o uśmiech
i jak śmiać się przez zaciśnięte usta
rośnie smutek w nas jak drzewo
a w tym drzewie jednostajna pustka

i daj Panie
miłości trochę więcej
bo ogrzewa nas jak płomień
a tak zimne mamy serca

11. Pieśń odchodzących do światła idziemy nie wiedząc
kto świat nam zapalił jak trzaskę
dumniśmy i hardzi choć znamy
jeno słońce nocy

my – drzewa my jasne ogromne
gdy płomień nam skacze do oczu
my – w dłoniach bezpiecznie splecionych
bezradni jak pąki

aż pęknie kołyska sękata
wiatr będzie zawodził z rozpaczy
i z prawdy zostaną okruchy
co wykarmią innych

nim w ciżbie słonecznej staniemy
zdumieni ogromem błękitu
nim głowę wypełni nam ciszą
tykanie niewinnych

zakręcą się koła urodzeń
odmieni się droga
i będzie znów zima
i serce zamarznie jak pisklę

kamienny dzban spadnie
i pęknie jak orzech lustrzana podłoga
niebiosa zatrzasną się
zanim zrozumiemy życie

12. Pejzaż w kolorze nocy w róg stołu zaklął
lampa znienacka stłukła ciszę
w ramy obrazu oswoił
całą pewność niedosłyszeń
a ciemno szkło milcząco przytaknęło
udając okno
ugruntowaną w płótnie wychylił
samotność

czyjeś mu znamię
ultramaryny kreską ostygło
bezmyślnie przeżuł jakieś przemądre słowo
aż zbrzydło
już dawno czekał na tę chwilę
lecz ona
nie przyszła
akurat wtedy gdy chciał skonać

w bezruchu nocy
czyjś zarys na krzyk chce przelać
pod dachem z żeber
niejasna tłucze się idea
miał o niej zapomnieć
jak róży czerwień kruchą
nie zdążył -
przez zmiętą szybę wybiegł w noc głuchą

13. Omnia Beneficja wierzę nie zgubi nas
jasna nitka życia
jak dzieci pójdziemy
dobre słowa zasiać

tam można będzie
tam na skraju świata
pierwszy raz zapłakać

ciemna będzie woda
w źródle na rozstajach
i w jej lustrze niebieskim
zobaczymy siebie

łzy płynące cicho
na tę garstkę prochu
w której bije serce

14. Hymn o litości przywiążcie go gdzie za szyję
na grubym sznurze – niech wyje
najlepiej nie tak żeby miał
nadzieję – kulka w łeb i strzał!
i raz i dwa
za krokiem krok
zamyka się
za kulą mrok

lecz z bólu – ból – łaska świata
litości nie zna dla kata
bo ręka co dawała chleb
zwyczajnie nie trafiła w łeb
i oczy
oczy uparte
wyrzutem niemym
rozdarte

i cztery łzy stoczyły się
ofiary dwie i kata dwie
nieludzkie dwie człowieka łzy
dwie z brzucha kundla krople krwi
za krokiem krok
i raz i dwa
nieczyste ktoś
sumienie ma

już ten ze strzelbą uciekł w las
a ten pod drzewem liczył czas
i chociaż chciał nie umiał wyć
aż serce mu przestało bić
...więc wszystko
czego doznał tu...

wybaczcie mu